• ربات کراودفاندینگ دات‌آی‌آر
  • 8 می 20
  • ربات

 اگرچه تامین مالی جمعی در سال‌‌های اخیر به یک شیوه جذب سرمایه معروف تبدیل شده، اما اصول بنیادین آن تاریخچه‌‌ای طولانی و غنی دارند که به قرن‌‌ها پیش بازمی‌‌گردند. در واقع خصوصیات فناورانه و فراگیر بودن این نوع شیوه جذب سرمایه می باشند که آن را چنین جدید و بدیع می‌‌نمایند و همچنین آن را تبدیل به چیزی کرده است که ما امروزه به عنوان تامین مالی جمعی می‌‌شناسیم.

در این فصل، نگاهی به تاریخچه‌‌ی تامین مالی جمعی و بعضی از دلایلی انداخته که باعث شکوفایی آن در یک دهه اخیر شده‌‌اند تا تبدیل به شیوه‌‌ی جذب سرمایه‌‌ای مناسب برای کسب و کارهای کوچک شود.

روزگار قدیم

اصول وام‌‌دهی خرد (microlending) به اوایل سده ۱۷۰۰ در ایرلند برمی‌‌گردد، جایی که جاناتان سوئیفت (Jonathan Swift)، که “پدر اعتباردهی خرد” نامیده می شود، صندوق مالی وام ایرلند (Irish Loan Fund) را تاسیس کرد. این صندوق مالی وام‌‌هایی کوچک را به خانواده‌‌های کم‌‌درآمد و روستائی اعطا می‌‌کرد که هیچ ضامن یا تاریخچه مالی قبلی نداشتند. در سده ۱۸۰۰، بیش از ۳۰۰ برنامه در سراسر ایرلند به صورت شراکتی انجام گرفتند، که مبالغ کمی را به افراد مختلف در بازه‌‌های زمانی کوتاه می‌‌دادند.

زمانی که به سال ۱۹۷۶ می‌‌رسیم، دکتر محمد یونس (Muhammad Yunus) را می‌‌بینیم که به عنوان پیشگام سرمایه‌‌گذاری خرد شناخته می‌‌شود. او پروژه‌‌ای تحقیقاتی در بنگلادش را با هدف فراهم آوردن فرصت‌‌های بانکی برای افراد کم‌‌بضاعت آغاز کرد تا خوداشتغالی را تقویت بخشند. در عرض ۵ سال، این برنامه بیش از ۳۰۰۰۰ عضو داشت و تبدیل به بانک گرامین (Grameen Bank) شد که امروزه به بیش از ۸ میلیون وام‌‌گیرنده خدمت‌‌رسانی می‌‌کند.

جذب سرمایه‌‌ی علت‌‌محور و خیریه‌‌محور

در واپسین سال‌‌های قرن بیستم و سال‌‌های آغازین قرن ۲۱ میلادی، مردم به خاطر ظهور ابزارهای پیام‌‌رسانی معروف و همچنین شبکه‌‌های اشتراک‌‌گذاری جمعی بیش از پیش با یکدیگر ارتباط برقرار کردند، که باعث به وجود آمدن برخی نمونه‌‌های اولیه تامین مالی جمعی علت‌‌محور و خیریه‌‌محور شد.

این امر شامل فعالیت‌‌های خلاقانه هم می‌‌شود، مانند گروه موسیقی راک بریتانیایی به نام ماریلیون (Marillion) که در تور خود به نام “تور سرمایه” (Tour Fund) مبلغی بالغ بر ۶۰۰۰۰ دلار را به صورت آنلاین جمع‌‌آوری کردند تا پول کافی برای برگزاری تور تجدید دیدار خود در ایالات متحده را داشته باشند. آرتیست شیر (ArtistShare) با پیروی از ماریلیون و تعدادی باند دیگر که به صورت جمعی سرمایه‌‌گذاری می‌‌شدند، در سال ۲۰۰۰ به روی صحنه رفت تا به اولین برنامه سرمایه‌‌گذاری هنرمندان توسط طرفداران تبدیل شود.

پست های مرتبط

حتی در چنین سطحی مقدماتی، پتانسیل تامین مالی جمعی بسیار هویدا بود، و این قضیه در دهه اول قرن ۲۱ توسط دیگر برنامه‌‌های خیریه، علت و خلاقیت‌‌محور نیز ثابت شد. اگرچه ابزارهای اینترنت جمعی که این موفقیت‌‌ها را ممکن می‌‌ساختند هنوز در مراحل اولیه خود بودند، مردم در هر دو طرف معادله‌‌ی تامین مالی جمعی در حال مشاهده قدرت توده‌‌های مردمی بودند.

وام‌‌دهی خرد و وام‌‌دهی شخص‌‌ به ‌‌شخص

در اواسط دهه قبل، تامین مالی جمعی علت‌‌محور که در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن جدید باب بود جای خود را به جریانی سریع داد که به عنوان وام‌‌دهی خرد، تامین هزینه خرد (microfinance) یا وام‌‌دهی شخص به شخص (peer-to-peer lending) شناخته شد. برنامه‌‌هایی که به افراد اجازه می‌‌دادند خارج از محدوده بانک‌‌های سنتی به همدیگر پول قرض دهند شروع به گسترش یافتند- که یکی از موفقترین آنها کیوا (Kiva) بود. کیوا که در سال ۲۰۰۵ شروع به کار کرد، به وام‌‌دهندگان این فرصت را داد تا به افراد محروم در کشورهای در حال توسعه وام‌‌هایی کوچک بدهند که با آرمان مبارزه با فقر انجام می‌‌شد. از سال ۲۰۰۵، کیوا مبلغ تحسین‌‌انگیز ۴۲۵ میلیون دلار را در وام‌‌های تامین مالی جمعی گرد‌‌آوری کرده که با نرخ بازپرداخت ۹۹% همراه هستند. در سال‌‌های بعد از آن، برنامه‌‌های وام‌‌دهی خرد بیشتری با الگوهای مشابه ظهور یافتند – برنامه‌‌هایی مانند پراسپر (Prosper) و لندینگ کلاب (LendingClub) – که بر روی برخی از اهداف بشردوستانه و علت‌‌محور مشابه سرمایه‌‌گذاری کردند، اما با گذشت زمان به خاطر فراگیر شدن این مسئله در شبکه‌‌های اجتماعی قدرت بیشتری یافتند. ویژگی‌‌های اجتماعی مانند عکس، ویدئو، داستان، و بروزرسانی‌‌های مربوط به پیشرفت بیشتر و بیشتر شدند- که همگی به حامیان حس بهتری را در مورد تاثیر کمک‌‌های خود دادند. در سال ۲۰۰۶، مایکل سالیوان (Michael Sullivan) در راستای این جنبش اجتماعی در حال رشد عبارت “تامین مالی جمعی” را ساخت.

نیروی اجتماعی و تامین سرمایه‌‌ی کلان

در سال‌‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹، ایندی‌‌گوگو (IndieGoGo) و کیک‌‌ستارتر (KickStarter) – که از آن زمان به دو عدد از معروفترین برنامه‌‌های تامین مالی جمعی تبدیل شده‌‌اند – با هدف حمایت از کارآفرینان و پروژه‌‌های خلاق روی کار آمدند. آنها به معروف شدن روش پاداش‌‌محور تامین مالی جمعی کمک شایانی کردند که مبتنی بر ترکیب اصل بنیادین آن با نگرشی اجتماع‌‌گرا و زیرساخت‌‌های فنی بود.

تامین مالی جمعی در مسیر خود به واشنگتن

در آوریل سال ۲۰۱۲، لایحه آغاز کسب و کارهای نوپا (JOBS) در کنگره آمریکا تصویب شد که مورد حمایت دو حزب بود و با امضاء رئیس‌‌جمهور اوباما وارد قوانین ایالات متحده شد. این قانون فشار وارد شده به کارآفرینان را که به دنبال جذب سرمایه ابتدائی هستند کاهش داده و با هدف تشویق تجارت‌‌های کوچک و جذب سرمایه برای استارت آپ‌ها در سراسر کشور انجام می‌‌پذیرد. هنگام امضاء این مصوبه، رئیس‌‌جمهور اوباما خاطرنشان کردکه “ برای نخستین بار، آمریکایی‌‌های معمولی قادر هستند آنلاین شوند و بر روی کارآفرینانی سرمایه‌‌گذاری کنند که به آن‌‌ها ایمان دارند.”

بندهایی کلیدی از لایحه JOBS به اجرا درآمده‌‌اند، که شامل بند ذیل هستند:

کنار گذاشتن ممنوعیت تقاضای عمومی که به شرکت‌‌ها این اجازه را می‌‌دهد تا ارزش سهام پیشنهادی خود به عموم را ارتقاءداده و تبلیغ کنند، به جای اینکه تنها قادر باشند این اطلاعات را با سرمایه‌‌گذاران معتبر در میان بگذارند. این امر به کارآفرینان انعطاف‌‌پذیری جدید و بسیار خارق‌‌العاده‌‌ای می‌‌دهد تا در مورد تامین سرمایه خود تبلیغ کنند، و همچنین با پتانسیل دستیابی و قدرت اشتراک‌‌گذاری وب اجتماعی همسو است.

تامین مالی جمعی با فروش سهام و شروع Fundable

همانطور که لایحه JOBS از زمان تصویب خود در آوریل ۲۰۱۲ به تدریج فراگیرتر شده است، چشم‌‌انداز تامین مالی جمعی از اهداء و جذب سرمایه بر اساس پاداش به سمت پیدایش تامین مالی جمعی با فروش سهام پیش رفته است. در ۲۲ مه سال ۲۰۱۲، Fundable تاسیس شد که نخستین برنامه ترکیبی تامین مالی جمعی بر اساس فروش سهام و پاداش را ایجاد کرد. از آن زمان، ما به تعداد زیادی از شرکت‌‌ها کمک شده است تا میلیون‌‌ها دلار را برای شروع و رشد کسب و کارشان جمع‌‌آوری کنند.

به شرکت‌‌ها روشی داده‌‌ شده است تا به کمک آن میانگین سرمایه ۱۲۵ هزار دلار در هر کمپین تامین کنند که در مقایسه با نرخ عادی صنعت که تنها ۷ هزار دلار است  به طور متوسط فقط ۶۳ روز طول می‌‌کشند.

چندین بند مهم از لایحه JOBS هنوز هم توسط کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا در دستور کار قرار دارند، یکی از این لایحه ها مورد ذیل است:

  • کنار گذاشتن الزام سرمایه‌‌گذار معتبر که به عموم مردم اجازه می‌‌دهد-آن‌‌هایی که سرمایه‌‌گذار معتبر در نظر گرفته نمی‌‌شوند- در شرکت‌‌های خصوصی سرمایه‌‌گذاری کنند. این امر زمانی اتفاق می‌‌افتد که صنعت به صورت تصاعدی در حال رشد است، و تعداد سرمایه‌‌گذاران مجاز را از ۳٫۴۴ میلیون آمریکایی به بیش از ۲۳۳٫۷ میلیون رسانده و ارزش ویژه آن به بیش از ۵۰ تریلیون دلار خواهد رسانید.

منبع

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *