• ربات کراودفاندینگ دات‌آی‌آر
  • 23 می 20
  • ربات

چکیده فارسی

جمع سپاری یکی از فرایندهای مبتنی بر فناوری است که سریعاً در حال رشد است و می تواند فضای بازار سرمایه را به هم بریزد. اجرای صحیح این فرایند مستلزم شفاف سازی مسائل پیرامون این پدیده از دیدگاه بنیان گذاران، حامیان و تأمین کنندگان فناوری است. در ابتدا برای شناسایی ذینفعان و نقش آن ها در فرایند جمع سپاری از یک دیدگاه مبتنی بر اکوسیستم استفاده می کنیم. با تمرکز بر میزان تناسب پژوهش های کنونی با کل پدیده جمع سپاری به مرور منابع می پردازیم. بر اساس رویکردهای پژوهشی نوع شناسی و طبقه بندی، شش مدل مختلف کسب و کار جمع سپاری یعنی سرمایه گذاری خصوصی، حق امتیاز، تأمین مالی خُرد، وام دهی فرد به فرد، ارائه هدایا، و کمک مالی را شناسایی می-کنیم. با توجه به نقش های شناسایی شده و مدل های کسب و کار جمع سپاری یک چارچوب پژوهشی مفهومی ارائه می کنیم. در انتها میزان تناسب پژوهش های کنونی با چارچوب پژوهشی خود را نشان می-دهیم و پیشنهادهایی برای جهت گیری های پژوهشی آتی ارائه می کنیم. 

 

ترجمه مقدمه

جمع سپاری یکی از فرایندهای نوآورانه و جدید مبتنی بر فناوری است که در حال تغییر دادن فضای بازار سرمایه است. برنامه های کاربردی اینترنتی (خصوصاً برنامه های مرتبط با وب ۲) تأثیر قابل توجهی بر بخش های مختلف جامعه نظیر آموزش، کسب و کار و درمان داشته اند (الکساندر، ۲۰۰۶؛ اندریول، ۲۰۱۰؛ گیستینی، ۲۰۰۶؛ لیوتینن و رز، ۲۰۰۳؛ واگنر و ماچرزاک، ۲۰۰۷). با وجود این، تا پیش از پیدایش جمع سپاری، تأثیر فناوری بر بازارهای سرمایه اندک بوده است زیرا کارآفرینان و کسب و کارهای کوچک برای رفع نیازهای مالی خود فقط می توانستند از طریق مسیرهای سنتی سرمایه جمع کنند، مسیرهایی که دسترسی به آن ها به دلیل عدم تقارن اطلاعات و شبکه های فردی دشوار بود (شین و کیبل، ۲۰۰۲). اما بخش بزرگی از متقاضیان سرمایه نمی توانستند از طریق این مسیرها به سرمایه دست پیدا کنند. به منظور پاسخ به این نیازهای برطرف نشده و رفع خلاء موجود در خدماتی که در حال حاضر ارائه نمی شود نوآوری های جدیدی نظیر جمع سپاری پدید آمده اند (کریستنسن، ۲۰۱۳).

بنگاه های نوپا برای جمع آوری سرمایه معمولاً از سرمایه گذاری خطرپذیر، سرمایه گذاران فرشته، بانک-ها و آنچه اوگورمن و ترجسن (۲۰۰۶، ص ۷۰) به عنوان سرمایه گذاری غیررسمی (یعنی از طریق دوستان، خانواده و سرمایه گذاران بی پروا) می نامند استفاده می کنند و با توجه به این مسئله به خوبی می توان خلاء موجود در فضای بازار سرمایه را درک کرد. با وجود این، بسیاری از بازارهای سرمایه همچنان بر اساس قواعد و مقرراتی فعالیت می کنند که به عنوان واکنشی در برابر سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ تعیین شده بود. برای مثال، قواعد ۵۰۴، ۵۰۵ و ۵۰۶ زیرمجموعه مقررات D قانون اوراق بهادار در سال ۱۹۳۳ تبلیغات عمومی را ممنوع کرده است و عرضه خصوصی سهام را به سرمایه-گذاران مجاز محدود کرده است که تعداد افرادی را که می توانند در سرمایه گذاری خصوصیمشارکت کنند به شدت کاهش می دهد   (لوین، نواکوفسکی و اوبراین، ۲۰۱۳). علاوه بر این، رشد انفجاری شرکت های اینترنتی در اوایل دهه ۲۰۰۰ در کنار بحران اقتصادی که در سال ۲۰۰۸آغاز شد بازارهای سرمایه را تا حد زیادی با محدودیت مواجه کرد و تأمین مالی بدهی کسب و کارهای کوچک و متوسط را به شدت کاهش داد («جبران سرمایه»، ۲۰۱۳)و تأمین مالی از طریق سرمایه گذاری خطرپذیر (VC) بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ بیش از ۸۲ درصد کاهش یافت (پرایس واترهاوس کوپرز، ۲۰۱۰) مسیری که امکان تأمین مهم تری منبع کارآفرینان و کسب و کارها را در مراحل اولیه شکل گیری فراهم می-کرد (ایوانز و جوانویچ، ۱۹۸۹).همچنین در حالی که شواهد نشان می دهد سطح تأمین مالی از طریق VC به سطح سال ۲۰۰۷ بازگشته است اما این منابع در مراحل بعدی چرخه کسب و کار سرمایه گذاری می شود؛ و در نتیجه بنگاه های نوپا همچنان به پول نقد نیاز دارند (بینز، وودر و گوزمن، ۲۰۱۴). 

با وجود مشکلات تأمین مالی (یا شاید به دلیل وجود این مشکلات)، فرایند جدیدی برای جذب سرمایه و در واکنش به بازارهای سرمایه نهادینه شده و ناکارآمد فعلی به وجود آمده است (کالدبک، ۲۰۱۱).

این مفهوم که جمع سپاری نام دارد به معنای استفاده از اینترنت و قدرت انبوه افراد برای جمع آوری سرمایه به شکلی آزادانه و شفاف است. پدیده جمع سپاری بیانگر یک راهکار مبتنی بر ICT برای محدودیت های ناشی از نهادینه سازی و فشارهای اقتصادی بازارهای سرمایه است. با توجه به اهمیت نقش کارآفرینان و کسب و کارهای کوچک در یک اقتصاد قدرتمند (آکس و آرمینگتون، ۲۰۰۶؛ اودرتش، کیلباک و لمن، ۲۰۰۶؛ اودرتش و توریک، ۲۰۰۱)، آشنایی با کاربرد فناوری به منظور رفع بسیاری از محدودیت های مالی کنونی در بازارهای سرمایه برای یک اقتصاد در حال رشد حیاتی است. 

با توجه به تازگی این منبع تأمین مالی و افزایش وابستگی احتمالی کارآفرینان به جمع سپاری، باید درک بهتری از این پدیده داشته باشیم. اما تا کنون مطالب اندکی به شکل جامع و منسجم درباره این موضوع نگاشته شده است و به نظر می رسد سردرگمی زیادی درباره جمع سپاری وجود دارد.

 

در بخش ۲، مبانی جمع سپاری را مرور می کنیم و درباره اکوسیستم کنشگران فعال بحث می کنیم. در بخش ۳، به مرور منابع می پردازیم و حوزه های آشفته یا نامنسجم را شناسایی می کنیم. در بخش ۴، طرح طبقه بندی مدل های عملیاتی جمع سپاری را ارائه می کنیم و در بخش ۵ به طور دقیق تمام مدل ها را به همراه مرور عملیاتی، وضعیت دقیق و نکات مربوط به تأثیر فناوری بر هر یک از مدل ها توضیح می دهیم. در بخش ۶، درباره هر شش مدل (از جمله معنای موفقیت و شکست در جمع سپاری و ماهیت تکاملی این پدیده) بحث می کنیم. در بخش ۷، یک چارچوب پژوهشی را ارائه می کنیم و در انتها میزان تناسب پژوهش های کنونی را با چارچوب پژوهشی خود نشان می دهیم و پیشنهادهایی برای جهت-گیری های پژوهشی آتی ارائه می کنیم.

 

چکیده لاتین

Crowdfunding is a rapidly growing technology-enabled process that has the potential to disrupt the capital market space. In order for this process to work efficiently, it is important to clarify the issues surrounding the phenomenon from the founders’, the backers’, and the technology providers’ viewpoints. We begin with an ecosystem view to understand the stakeholders and their roles in the crowdfunding process. We review the literature with a focus on how current research fits into the overall crowdfunding phenomenon. Guided by typology and classification research approaches, we identify six distinct crowdfunding business models: private equity, royalty, microfinance, peer-to-peer lending, rewards, and donation. Based on identified roles and crowdfunding business models, we propose a conceptual research framework. We conclude by showing how current research fits into our proposed framework and offer suggestions for future research directions. 

منبع

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *